خوش بود گر محک تجربه آید به میان

              تا سیه روی شود هر که در او غش باشد     

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

  ای دل !

        وقت آن نرسیده که بدانی به تایید آفریدگارت

       بیشتر از  توهماتی که آفریده ای نیاز  داری ؟!!    

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

           تمام شو . آرام از چه میجویی؟!

       -----------------------------------------

       9 دی 1387 در قفس بگشایید تا نشان دهم ... پرندگان قفس نیز بال و پر دارند

در راه كه قرار مي گيريم آنچنان با جذبه ي جمال،پرشعف مي شويم كه پايي براي برگشتمان نيست وآنچنان در افق ستايش اوخيره مي مانيم كه .... هر چند... زنگارهاي دل تا زدوده نگردد،چشم پرده دار ِ ما،جمال حق را نشايد .

آنگاه كه بلنداي اين راه را مي نگريم به سان آن دم كه مستان، نعره ي بلي بر آورند؛ گام مي زنيم ونيك مي یابيم كه طريق تكليف ، همه صحنه ي صفا ومروه است وهركس را ياراي هروله نباشد؛ از همان آغاز دل به هدايتش مي سپاريم وخاضعانه از او مدد مي جوييم .

قانعيم و واقفيم كه دردهاي آميخته با عشق ديريست كه در تاروپود وجودمان ريشه دوانده و اگر چه دراين كام ناخوشايند است ،ليكن مسافر كوي دوست را چه بيم از درد ورنج كه رنجها حقير تر ازآنند كه با اشتياقمان برابري كنند و چه بسا اگر نبود خرد شدنها،طاقت از كف مي داديم كه ما سزاوار اين همه لطف حضرت دوست نبوديم.

راه همان راه است، اما تازه فهميديم پيچ وخم هايش پر مخاطبه اند وچه پر صفا! گردنه هايي كه در پس خود، عالم ديگري را يرايمان به تصوير می كشند. كاش اين دل بي نصيب باور كند كه رهايي از اين همه وسواس، جز در سايه سار توكل ميسر نمي گردد. بايد خودت را به او بسپاري، بايد از خود خالي شوی .