« ایمان یک درجه بالاتر از اسلام است و تقوا یک درجه بالاتر از ایمان است و به فرزند آدم چیزی بالاتر از یقین داده نشده است»
   امام رضا (ع)

                  در این کـرانه ی ماتـم مرا ضمانـت کن            من آهـوانه به بنـدم، مرا ضمانـت کن  
                   من از تواتر درد و شکست می ترسم            من از تکاثر درد و شکست می ترسم
                 نگاه من به تواست ای بزرگ! یاری کن            دلم عجیب پرازغربت است، کاری کن*

---------------------------------------

 تکمله:

    ما برای وصل شدن به ولایتت، کلمات و سطرها را بهانه می کنیم.

     ما برای گم نکردن ردّ خودمان به زیارت های تکراری می آییم.

  ما برای دلتنگی های خودمان به شکایت می آییم و تو یادمان می دهی که شان دوستان خدا، راستی و حق و مداراست**

  ما برای آرزوهای کوچک خودمان! دست به دعا بالا می بریم و تو دستهایمان را با نعمت های بزرگ پر می کنی

                                                        نعمت بزرگ؟!

  تو هرگز نادیده مان نگرفته ای ... تو که کبوتران حرمت آنقدر اهلی شده اند که
   از آدم ها نمی رمند؛ چطور می شود که ما را اهلی خودت نکرده باشی؟
     نعمت؟! بزرگ تر از آن که راهمان می دهی؟ که می شنوی مان؟
         که حال مان را خوب می کنی؟

       کفتـران آسمـانی هم اسـیـر دام او         می کشاند هر دلی را در رهایی ها به بند

                                              ****************

                                   شفای غربـت و ماتـم، فقط به دست توست
                                   شفای سختی دل هم، فقط به دست توست*

                                                                                           ۱۱ذیقعده۱۴۳۰ 

                                                                                                        ۸ / ۸ /۸۸ -----------------------                                                       
   پی نوشت:

  *    شعر از یاسر مالی

  **  فرازی از  زیارت جامعه کبیره

« اوست كه شما انسان‌ها را جانشین‌های خود در زمین قرار داده تا شما را در مورد سرمایه‌هایی

                        كه داده است در معرض آزمایش قرار دهد. » ( انعام/165 )

                              نمی دانم چه می خواهم بگویم زبانم در دهان بازبسته است *

---------------------------------

 تکمله:

*......

- خواندن چند تا وبلاگ خیلی خوب این روزها قسمتم شده دارم آرشیوشان را زیر و رو می کنم

- فکر کنم یکی از دلایل رغبت به خواندنشان؛ احترامی ست که نسبت به خوانندگانشان روا می دارند
 و برای جواب دادن به آنها وقت می گذارند

- در ضمن نوای وبلاگشان هم مزید بر علت شده نمی تونم دل بکنم

  ( یه خیابون بهشتی اسمش بین الحرمینه ... )

   خدایا! خودت می دونی که این روزها چقدر بیشتر از همیشه محتاج نگاهتم
     محتاج گرفتن دستت/دستم . مرز بین صبوری و تحمل مثبت و منفی برام
       مغشوش شده. اگه همه ی اون چیزی که اسمش رو صبر گذاشته بودم
       بخواد اینجوری جواب بده که تموم راه رو اشتباه رفته بودم. خدایا! با خودم
      هر کاری دوست داری بکن اما با..... نه! نه! نه!

-----------------------

بعد نوشت:

                                           دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                         فقط بگو به طبیبان دعا کنند مرا!

  دسته‌ کليدِ مطلّايي‌ که‌ به‌ من‌ داده‌يي‌، دَري‌ از دَرهاي‌ سنگي‌اَت‌ را باز نکرد

 تنها دروازه‌هاي‌ زخم‌ِ مَرا گشود*

   مدتی است عده ای از آدم ها! به مدد کامپیوتر و اینترنت، دارای دو دنیای مجزا شده اند
دودنیایی که اغلب خودآگاه آن را از هم جدا می کنند.
مشغول رندگی واقعی خود هستند که ناگهان می بینند روی یک صندلی و مقابل یک پنجره مجازی
خیالی نشسته اند؛ تا به بهانه های تازه ی خوشبختی یا خوشی هایشان سر بزنند.
اگر چراغی روشن بود به علامت حضور دیگری؛ متبسم بشوند که می توانند دو کلمه حرف بزنند
یا اگرنه، بروند ببینند فلان همشهری این شهر خیالی! ذکر دل و عقلش را با کدام واژه و کلمه در معرض
تماشا گذاشته است.بعدبروند آن طرف تر در محفل و پاتوق اینترنتی شان، دنیای واقعی را شبیه سازی کنند و در این تودرتوی مجازستان روابطی جدید ایجاد کنند که خوشان هم نتوانند اسمی برایش پیدا کنند.
وبعدتر ببینند هر قدر برای جداسازی این مجاز و واقعیت تلاش کرده اند؛ همین خیال ها در زندگی
واقعی شان تاثیر گذاشته است.
و فکر می کنم جامعه شناسان و روان شناسان هم بیشتر از تبیین این روابط؛ از آن برحذر داشته اند.

چه کسی و کجا می تواند برای این رابطه های تازه اسمی مناسب بگذارد؟

رابطه هایی که خواه ناخواه، ایجاد شده و می شوند و باید گوشه ای از زندگی واقعیت جایی برایشان پیدا کنی.

                       

--------------------

  تکمله:
 
 * جمله بالای تصویر اول از نزار قبانی
 
 - چقدر با خودت کلنجار رفته ای که آیا حق داری خیلی ساده و با چند کلیک و حذف و اضافه؛ روی رابطه ای
   خط بکشی یا رابطه ای تازه آغاز کنی؟

           حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما       بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

 -------------------------

بعد نوشت :

    ای مخاطب شکوه های پنهان!   تو اگر نباشی،به که می توان گفت حرفهایی را که به هیچکس نمی توان گفت؟!                                                                              

                                                               دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                               فقط بگو به طبیبان دعا کنند مرا !        

- و آن گاه که خبری، حرفی، لطیفه ای، درشتی، ناسزایی و ... را تنها با یک دکمه ی ارسال همگانی؛
  برای انبوهی از مخاطبان لیست های یاهو و همراهمان؛ فرستادیم؛ خواسته یا ناخواسته در انبوهی از غیبت    ها و تهمت ها و پرده دری ها و ... شریک شدیم که برای پاک شدن از آنها لابد به لابه ها و زاری هایی بزرگ و بیشتر از گناهان ساده ی پیشینیان؛ نیاز داشتیم!

               - و حالا چقدر اطمینان به پذیرفته شدن و شنیده شدن و بخشیده شدن داریم؟

 - واز طرف دیگر هر سال که می گذرد بارم سنگین تر و رمضانم خالی تر و بی حال تر می شود؟
    که با کوچکترین عصبانیتی، لذت مناجات و دعا ازمن سلب می شه! حتی وقتی این همه درخواست صبر
    می کنم!

 - خدایا! چرا اینقدر سخت امتحانم می کنی و درست زمانی که گمان می کنم خودت دعوت به دعایم کردی
  با یک ناملایمت از سوی کسانم تحملم به صفر می رسد و سر خودم داد می زنم که حالا چه جوری روت
  می شه سر سجاده بشینی و با او از زبان معصومین حرف بزنی؟

- و اینجا بیشتر به محملی برای پنهان کردن زخم ها و نیافتن مرهم تبدیل شده
   چاره اش کوچیدن است؟

           - حدیث توبه درین بزمگه مگو حافظ    که ساقیان کمان ابرویت به تیر زنند

                                         دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                      فقط بگو به طبیبان دعا کنند مرا !

                                      اعوذ بک منّی!

                  به عزم توبه نهادم قدح زکف صد بار

                                              ولی کرشمه ی ساقی نمی کند تقصیر
              
      
--------------------------------------

بعدنوشت !

 - (دلینه ای از شهید مصطفی چمران):

هرگاه دلم رفت تا محبت كسي را به دل بگيرد، تو او را خراب كردي
خدايا به هركه دل بستم، تو دلم را شكستي
عشق هر كسي را به دل گرفتم، ‌تو قرار از من گرفتي
هركجا خواستم دل مضطرب و دردمندم را آرامش دهم، در سايه اميدي و به خاطر آرزويي، ‌براي دلم امنيتي به وجود بياورم، تو يكباره همه را بر هم زدي
و در طوفان‌هاي وحشت‌زاي حوادث، رهايم كردي تا هيچ آرزويي در دل نپرورم و هيچ خير و اميدي نداشته باشم و هيچ آرامش و امنيتي در دل خود احساس نكنم

تو اين چنين كردي تا به غير تو محبوبي نگيرم
و به جز تو آرزويي نداشته باشم
و به جز تو به كسي دل نبندم
و به جز در سايه توكل به تو آرامش و امنيت احساس نكنم
خدايا تو را براي همه اين نعمت‌ها شكر مي‌كنم

                                                دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                                فقط بگو به طبیبان دعا کنند مرا !

خدایا بگذار امشب هر طوری دوست دارم حرف بزنم

بی اینکه بترسم از آنکه می خواند و یا دلگیر شوم از آنکه نمی خواند

بذار بهت بگم که قربون تو و کریم اهل بیت(ع) برم که بهم عیدی دادین که از سرم هم زیاد بود

اما آخدا نری حاجی حاجی مکه ها ! فکر کن هر شب عیده منم قول می دم پررو نشم و یادم نره شکرت رو به جا بیارم

 15 ماه رمضان 1430 ( میلاد امام حسن مجتبی (ع)

-----------------------------

تکمله:

-همه چیزا ناماندنی اند؛ حتی نمازها، روزه ها، محبت ها؛ فقط چیزهایی موندنین و به حساب میان که برای یک هدف خاص هدفگیری شده باشه
  شاید برای همین باشه که بعضیا چه هزار نفر بشینن پای منبرشون چه ده نفر براشون فرقی نمی کنه

    - این دنیا محل تکرار دانسته ها و شنیده هامون برای همدیگه ست تا              فراموشی هامون رو جبران کنیم. منتها یکی خدا بهش رحم می کنه زودتر
 می شنوه یکی دیگه نه. یکی خدا بهش رحم می کنه چیزای خوبی می شنوه دیگری نه!

    - یه ضرب المثل که باید ربطش رو خودتون پیدا کنید:

     «اسب رو اگه پهلوی یه اسب دیگه ببندی، اگه هم خون نشن هم خوی که می شن!»

  - «گفت و گوهاست درین راه که جان بگدازد     هرکسی عربده ی این که مبین آن که مپرس»

              من که از آتش دل چون خم می در جوشم

                                                          مهر بر لب زده خون می خورم و خاموشم

                                                        دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                        فقط بگو به طبیبان دعا  کنند مرا

              دلا نزد کسی بنشین که او از دل خبر دارد
                                             به زیر آن درختی رو که او گل های تر دارد
              درین بازار عطاران مرو هر سو چو بیکاران
                                            به دکان کسی بنشین که در دکان شکردارد

 بدان که صحبت، اثرهای قوی و خاصیت های عظیم دارد.
 هر سالکی که به مقصد نرسید و مقصود حاصل نکرد،از آن بود که به صحبت دانایی نرسید.
 کار، صحبت دانا دارد.هر که هر چه یافت، از صحبت دانا یافت؛ باقی همه ریاضات و مجاهدات بسیار،
 واین همه آداب و شرایط بی شمار از جهت آن است که تا سالک، شایسته صحبت دانا گردد.*

یا لطیف!

              و خدا کلمه را آفرید و قسم یاد کرد به: حرف و قلم و آن چه نوشته می شود!

                                    و آن گاه خدایگان کلمه روی زمین خلق شدند!

در شب تنهایی و ظلمانی ام، یکی از این دست خدایگان؛ در آستانه تولدش، بر این روزن رخ نمود!

و رو در رو با انبانی از کلماتِ به غایت جادویی،  به بازی رهسپار... بازی هایی که گاهی خوب بود
 و گاهی از همان " سر شکستن های بازی اشکنک داره " ... اما نه! شاید همان شکستن ها خوبترینشان بود.

و همزمانی این دو را سالهاییست که خوش می دارم، هر چند به تعبیر خودش، روز تولد برایش یاد آور تلخی و دور باطل باشد.

 و چقدر دوست تر می دارم که با وجود "لقد خلقنا الانسان فی کبد" آن نیمه ی پر را هم ببیند

 که وقتی هنوز هست، یعنی این روز هدیه ای از جانب خدا است -فرصتی دوباره برای تحول-  نه؟!

----------------------------

تکمله :

 1. «... شوریده‌وار و پریشان باریدن
      بر خزه‌ها و خیزاب‌ها
      به بیراهه و راه‌ها تاختن.
      بی‌تاب، بی‌قرار
      دریایی جستن
      و به سنگچین باغ بسته دری سرنهادن
      و تو را به یاد آوردن
      چون خونی در دل
      که همواره فراموش می‌شود.
      حکایت بارانی بی‌قرار است
      این‌گونه که من دوستت می‌دارم.»

       (شمس لنگرودی)

 2. پیش از این راه صفا این همه دشوار نبود       بین میخانه و ما این همه دیوار نبود

 3. شعرم فقط حضور تو را بيت مي‌كند         اين رسم خيس واژه و دل را ز ما نگير
      زيباترين، هبوط كن از قبله غرور             آنقدرها جناب، خودت را خدا نگير

4.   " ماهی،  قلاب کسی را می گیرد که بخواهد ش! "

پی نوشت:

*  گر نشيني بر سر كوي  كسي                     عاقبت بيني تو هم روي كسي
   گرزچاهي بركني چندي تو خاك                  عاقبت اندر رسي بر آب پاك

                                          دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                          فقط بگو به طبیبان دعا کنند  مرا

    "یا مقلب القلوب و الابصار
      یامدبر الیل و النهار
      یا محول الحول والاحوال...

سلام!

 ۱. چقدر طول کشید تا نوبت به این پست برسد!

 ۲. کلمه ها هی نوبت گرفتند و به اول صف رسیدند، جمله ها کامل شدند،و اما برای نشستن بر این دیوار، نردبان ها پا پس کشیدند...

 ۳. پایان نامه ی اسفند۸۷ و بهاریه ی ۸۸ در همان فضای خیال معلق ماند...

 ۴. رها شدن از دویدن های آخرین روز و دقایق مانده به تحویل سال برای مرتب بودن و قرار گرفتن
    همه چیز سر جای خود؛ به مدد رفتن برای پای بوسی آستان امام رئوف حاصل شد؛ و دیدم که
    سال بی همه ی آن ها هم نو می شود و چه خوب هم...

 ۵. کنار پنجره فولاد انگاری تمام دنیا زیر پامه       انگاری تمام دردای زائرات باهامه
                      من همیشه کوه درد و تو همیشه دوای دردای منی 
    هر کسی صدایت می کند آقا جوابش می دهی     از فیض سقا خانه ات پیوسته آبش می دهی

 ۶. اما استرس بار سفر بستن همچنان باقیست. که انگار یا من زیادی سخت می گیرم، یا دیگران
زیادی راحت هنوز برای اینکه یکی ۵ دقیقه مانده به رفتن تازه یاد اطو کردن چادرش می افتد و دیگری
تازه می پرسد جورابش کجاست،حرص می خورم.( حتی اگر از دو هفته پیش اخطار آماده باش را داده باشم).

 ۷. باید سبک سفر کردن را هم بیاموزم و لذت آن را تجربه کنم. گرچه با همه ی این سخت گرفتن های  قبل سفر،باز یادم می ماند که در حین سفر باید کاری کرد که به همسفری ها خوش بگذرد!
( حتی اگر دم رفتن به تو چند دقیقه کوتاه نوبت داده باشند! که بیایی نت و چشمت به کامنت عزیزی خورده باشد و خواسته باشی اویی را که دیر می آید، سیر بخوانیش اما همان را هم به تو زهر کرده باشند...)

 ۸. سال پیش هنگام تحویل، با حدّت تمام سعی کردم که اسم همه را در ذهنم خط بزنم و هیچ دعای ِ مخصوصی
     برای هیچ کسی حتی خودم نکنم جز تغییر حال به بهترین حالاتی که خدا خودش می داند.
     امسال اما در جوار حرم امن ِ مهربان و کریمش، دلم نیامد که اسم ها را از قلم بیندازم!

 ۹. و خدایا! جز شکر برای همه ی داده هایت (حتی به ظاهرگرفتن ها ) به این هیچ ِ هیچ ِ بی چیز،
     چه می توانم گفت؟

 ۱۰. و خدایا! شکر تو را که حلول سال نو و بهار و نوروز را برای ما فراموش کاران قرار دادی تا به دعا
      برای ظهور حضرتش و عاشق ماندن و عاقبت به خیری روی آوریم. وبگذار که شادمانی ما،
      در تبریک گفتن ها، به این سبب باشد که خدایی چون تو داریم.

  ۱۱. خوبرویان چو علم بر سر راهی بزنند          ره صد قافله دل را به نگاهی بزنند
       گر پسند دلشان افتی و منظور حضور           به دمی راه دلت گر چه نخواهی بزنند

                                                                    ...حوّل حالنا الی احسن الحال  "   

-----------------------------------
تکمله:

 * هبوط---> برهنگی آدم---> از دست رفتن نورانیت
    نقشه ابلیس---> برهنگی مردم
    لباس تقوی---> لباس الان امام زمان(عج)
    سفره از آسمان---> اقامه نماز اول وقت
    رویت---> ما به شیعه ها غذا می دهیم---> تسبیح و تقدیس                       

                                            دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                           فقط بگو به طبیبان دعا کنند  مرا

یا لطیف!

تن گر دهی به آنچه نوشته است در ازل
           رنجی که می رسد به تو باطل نمی شود 
                                          عاقل اگر به عشق دهد دل میسر است
                                                              عاشق ولی به موعظه عاقل نمی شود
   

                              این هم حکایت  یک شب ما در : فرند فید

                         فردا که کوه ها همه سیمرغ می شوند
                                                    پر می کشد زمین خدا٬ فکر بال باش

           می شود پرده چشمم پرکاهی گاهی
                                  دیده ام هر دو جهان را به نگاهی گاهی

           جاده عشق بسی دور و دراز است ولی
                               طی شود جاده صد ساله به آهی گاهی

           در طلب کوش و مده دامن امید ز دست
                               دولتی هست که یابی سر راهی گاهی

                        آسمان زیر بال اوج تو بود چون شد ای دل که خاکسار شدی؟
                          سر به خورشید داشتی و٬ دریغ  زیر پای ستم غبار شدی!

                                                 دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                                 فقط بگو به طبیبان دعا کنند  مرا

------------------------------

بعد نوشت :

لینک فرند فید درست نمی شه !

پس در ادامه مطلب ببینیدش

یا لطیف!

                    
                                                                         
به زیارتتان شتافتم در حالی که به حق شما معرفت دارم. ۱
به امید شناخت می آیم. می آیم تا در برابر آیینه کمال وجودتان خود را محک بزنم و نقص هایم را بیابم.
می آیم تا ببینم چه قدر آلوده ام و چه قدر هوی پرستی در من خانه کرده است.
می آیم تا شمایان ِ به قله نشسته را ببینم و بنگرم که هنوز به دامنه هم نرسیده ام.
به دیدار شما می آیم تا از رهگذر پیوند شما با خدا، من نیز به او نزدیک شوم.۲
می آیم تا مگر حالم در حضور شما منقلب شود. ۳
می آیم در حالی که معترف به گناهانم هستم وامید به مغفرت دارم.۴
می آیم تا در بهترین جا برای "محاسبه نفس"، به پرونده اعمال خود رسیدگی کنم.

کاش بدانم به کجا می روم؟ چرا می روم؟ چه می خواهم؟ چه آورده ام؟
 آیا با این همه گناه اجازه شرفیاب شدن دارم؟
آیا لایق ادعای دوستی و محبت  و ولایت شما هستم؟
 آیا شایستگی ریختن اشک بر خاک مرقد شما را دارم؟

فقط می دانم که به آستانی قدم می گذارم که صاحبان آن دارای روح های متعالی و مظاهر کمال هستند.
و قادر به پاکسازی جان ها و شستشوی رذایل می باشند.

پس ای واسطه های خلق و خالق! دستگیرم باشید و از لحظاتِ شب قدر گونه ای که در کنار ضریحتان حاصل می شود؛محرومم مسازید.

                                               زیارت عتبات عالیات – بهمن ۱۳۸۷
                                                          ۱۷ الی ۲۴ صفر ۱۴۳۰ 
-----------------------------------
 پی نوشت:

۱- زیارت جامعه کبیره

۲- ونحن اقرب من حبل الورید
  از رگ گردن به ما باشد خدا نزدیک تر      هر چه ما دوریم از او، او به ما نزدیک تر

۳- السلام علی میزان الاعمال و منقلب الاحوال ( زیارت امیرالمومنین )

۴- خدایا مرا از کسانی قرار بده که از زیارت مرقد دوستان و اولیایت منقلب می شوند و رستگار وپیروز بر می گردند و مستوجب بخشش گناهان و پوشاندن خطاها می شوند. ( زیارت حضرت ابوالفضل )

                                           دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                          فقط بگو به طبیبان  دعا کنند مرا
 

               نمی دونم خودشم خبر داره که تو اهلی کردن آدم ها چه مهارتی داره یا نه

                                         بارش ِ سِحرِ شیرین !

                                       تولدت مبارک

   معاشران زحریف شبانه یاد آرید           حقوق بندگی مخلصانه یاد آرید

----------------
 مطالب مرتبط :

برای باران که همیشه بارید !

13 رجب...

فرند فید

  ای نمی دانم!

  هر چه هستی باش!

                        اما کاش...

   نه، جز اینم آرزویی نیست:

   هرچه هستی باش!

              
                             اما باش!

... آشفتگی روزها و روزها، لحظه ها و ثانیه ها امانت را بریده است. پرنده زخمی گرفتار در اتاق را
  دیده ای؟ حتی بعد از بارها کوفتن خود به پنجره، باز هم هوای رهایی، تا آخرین توان او را به سمت
  روزنه نجات می کشاند...

               - اگه نشه تنهایی رفت!  می شه گاهی لااقل تنها شد
               - سقف دل ما اون قدر کوتاه هست که نشه زیاد به آسمون نگاه کرد
                 با همه این کوچکی ها! اما گاهی هم به آسمان دزدکی نگاه می کنیم
               - ...
               - وقتی آدم طعم نگاه های پذیرفته شده و حس میهمان شدگی! رو نچشیده
                 فقط می تونه از اضطراب همین نگاه های دزدکی حرف بزنه *

--------------------------
 تکمله:

   - بگو تا نامه برباشم، زبام خود هوایم کن
    برای یک سفر امشب دعایم کن... که تا کرب و بلا پر گیرم و بوسم
    دوباره خاک سرخی را که بوی سیب سرخ می آید... از آن شش گوشه روشن
    هوائیم هوائیم ...

 * تمام آشفتگی ها منتظر یک نقطه ی تمرکز بود، دیشب اینها توشه ی راهم شد و
    (ابوحمزه ثمالی...مسجد کوفه)

 - بدرقه کننده های دور اما نزدیک! حلالم کنید.

       ای جرعه نوش مجلس جم، سینه پاک دار       کایینه ایست جام جهان بین که آه ازاو

                                              دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                                              فقط بگو به طبیبان  دعا کنند مرا

روزهایی که فکر می کردم یه عالمه حرف برای گفتن هست، به همین راحتی گذشت!

شاید خورجین کلام خالی بود. شاید هم وقتی می گفتم باشه بعدا می نویسم؛ یعنی این که نمی خواهم بنویسم.و شایدجراحت ها درسکوت مرهم خویش را بهتر می یابند.

 امسال تاسوعا و عاشورا هم به معنی واقعی کلمه ی کشش و طلب از سوی دوست برای حضور در محفل یاد و نامش؛ پی بردم. برای اولین بار، روز عاشورا قصد ماندن در خانه داشته باشی و کسی که شب قبلش آدرس هیئت را به او داده ای و گفته ای من نمیام ؛ اما شما برو... زنگ بزند که بیا برایت جا گرفته ام! بچه ها رو هم بیار! و لحن کلامش به گونه ای باشد که فقط باید بروی و به نماز جماعت ظهر عاشورا برسی و عزاداری بعد نماز را هم درک کنی! ... شکر!

 روزهای امتحان هم طبق معمول با بد و بیراه گفتن به خودم و حذف یک درس (علیرغم خط ونشان کشیدن برای خودم که دیگر این ترم حق حذف کردن ندارم!)  تمام شد.

  در حال گذراندن امتحانات با حرص و ولع کتاب* خریدم برای روزهای پسین. و شدیدا در پی یک کتاب **که بیشتر عنوانش مرا به خریدن تحریک کرده است. ( برای خودم و دیگری ) که البته هنوز پیدا نشده حتی از خود انتشاراتش.

 گزارشی که از همایش بررسی لایحه حمایت خانواده در دانشکده تهیه کرده بودم ؛ در ماهنامه ی بسیج منتشر شد. (در بدترین زمان ممکن یعنی وسط امتحانات )

 یک هفته ی گذشته، یاد آور تب و تاب سال گذشته همین موقع ها، قرار از دل همیشه طوفانی ام بیشتر گرفت.یکی خبر داشت و با توجیهات مخصوص به خودش، نمی گفت چی شده. دیگری هم که مدت ها بود ما را به راه خویش نهاده بود. و به قول یکی با همون کند وکاوهای مخصوص خودم، از این طرف و آن طرف خبر کسب می کردم!.. وعزیزی  رفت و داغ بر دل هایی گذاشت که گمان نمی کنم بعد یک سال هنوز مرهمی، تسلی بخش آن ها شده باشد؛ مگر نعمت شکر و صبر که انشاءلله خدایشان مرحمت کرده باشد. خدایش بیامرزد.***

 --------------------------------------------------------

تکمله :

*داستان خریدن کتاب « پرسیدن مهم تر از پاسخ دادن است » از همه جالب تر بود! استادی داریم که عادت به طرح سوال مربوط  به درس دارد. گاهی هم جلسه ی بعد جویا می شد تا ببیند پیگیر آن بود ه ایم یا نه. یک بار یکی از دانشجوها سماجت کرد که همان موقع جواب بگیرد و استاد هم مصرانه بر عقیده ی خود پای فشاری می کرد که وظیفه من طرح مساله هست و شما هم پیش از دغدغه ی یافتن پاسخ باید یاد بگیرید که سوال کنید.... جلسه ی بعد آمد و کتابی را از کیفش درآورد که اتفاقا این را امروز خریدم ( قابل توجه بعضی ها ) . و روز قبل از امتحان ِ همان درس، نام کتاب اول جزوه برای خریده شدن چشمک می زد. و شهر کتابِ پایین ِ کتابخانه هم که فرصت هر بهانه ای را می گرفت. خریدم و در ساعات انتهایی شب که دیگر کششی برای خواندن درس نبود مقداری از آن را خواندم.

کتاب های دیگر :

«هزار خورشید تابان» از خالد حسینی ، «رستاخیز» تولستوی ، «قلعه ی حیوانات» جورج اورول  ، «خیلی نگرانیم! شما لیلا را ندیدید؟ » از رسول یونان ، «حالا که رفته ای» محمدرضا عبدالملکیان ،«نخل» ، «پلو خورش» هوشنگ مرادی کرمانی ، «اگر می توانید حرف بزنید، پس حتما می توانید بنویسید» از ژول سالزمن

 ** به دنبال پیدا کردن کتاب « راهی به رهایی؛جستارهایی در عقلانیت و معنویت »  از مصطفی ملکیان هستم.

*** حال آن روزهایت!  (یادآوری از آنچه بر تو گذشت) 

        حالا که رفته ای                                   
         می گویند در میان همه دفترهایت
          نه پروانه ای خشکیده است
                                                    نه گلی
                                                                     نه گلبرگی
            می گویند در میان دفترهایت
              کودکی است که با پروانه ها 
                                                    به سراغ ماه می رود

                              دوای درد مرا هیچ کس نمی داند
                                      فقط بگو به طبیبان دعا کنند  مرا

یا لطیف!
 

 نه کلیدی مرا می بیند

نه کتابی دستم را می گیرد
در برهوت این همه معما

کودکی پیر 

                پرپر می شود

                         چهار فصل ِ " آن سوی هفت پرده " هم  سپری شد.

این جا آمده بودم که پاسخی برای سوال های

 برآمده از نوشتن ها پیدا کنم. و دلم خیال کرده

 بود که قصه ای هست، معجزه ای  هست، که

اینجا راهی جادویی برای بیرون کشیدن سوزن

از بال پروانه ها یافت می شود. این جا اما

خیلی وقتها زمینگیر می شوی . ودر جدال با

این قفس، نفس کم می آوری! دیگر راهی پیدا

کردن و پریدن پیشکش!

لحظه ها مي گذرد

آنچه بگذشت ، نمي آيد باز

قصه اي هست که هرگز ديگر

نتواند شد آغاز

مثل اين است که يک پرسش بي پاسخ

بر لب سرد زمان ماسيده است

---------------------------

تکمله :

 - عنوان نوشته فرستاده شده از مزمل است.

 - شعر اول از عبدالملکیان وشعر آخر از سهراب است.

 - و اینجا ذکر خیری از همراهان شب آغازین این قفس ؟! یا پنجره ؟!

 -

یا لطیف!
                                              

نه کلیدی مرا می بیند

نه کتابی دستم را می گیرد

دربرهوت این همه معما

            کودکی پیر

                        پر پر می شود

                        
                   چهار فصل " آن سوی هفت پرده " هم گذشت.

این جا آمده بودم که پاسخی برای سوال های برآمده از نوشتن ها پیدا کنم. و دلم خیال کرده بود که قصه ای هست، معجزه ای هست که اینجا راهی
جادویی برای بیرون کشیدن سوزن ازبال پروانه ها یافت می شود.
این جا اما خیلی وقتها زمین گیر می شوی . ودر جدال با این قفس، نفس کم
می آوری! دیگر راهی پیدا کردن و پریدن پیشکش! حس خوش جوانه زدن بال ها
روی شانه هایم گم شده است! اولین پنجره ی اولین شب راه نشین با
شعر سهراب آغاز شده بود! *وعجیب آنکه هنوز پرسش بی پاسخ باقیست :

"با کدام معجزه می پرد؟"

 نه باد می آید و
 نه برگی دست تکان می دهد

 انگار 

 زمان متوقف شده است برای من

         که بی کلید

                   پشت همه درها مانده ام

                                                      
                                                                        
                                                                        دوای درد مراهیچ کس نمی داند
                                                                        فقط بگـو به طبیبان دعا کنند مرا

 --------------------------------------------------
تکمله:

*دنگ ...، دنگ/لحظه ها مي گذرد/آنچه بگذشت ، نمي آيد باز/قصه اي هست که هرگز ديگر
    نتواند شد آغاز/مثل اين است که يک پرسش بي پاسخ/بر لب سرد زمان ماسيده است
- حالا که رفته ای/ این روزها دلتنگم/دلتنگم که رفته اند/آن روزها

- محک تجربه ، کوزه شکسته یاد آور آنچه بگذشت و نمی آید باز ...

- شاید نباید دوستی ها را ارزان به دست باد سپرد!

-سپاس ازهمراهانِ روزهایی که "آن سوی هفت پرده" در این یک سال گذراند :
 سلام یا علی مولا، عطیه قاصدک، عاطفه، هلاهل، مرصادآنچه بر ما می گذرد، هجران ملیحانه
بی همنورد قله نشین ...
- ما چو دادیم دل و دیده به طوفان بلا        گو بیا سیل غم و خانه ز بنیاد ببر

یا لطیف!

   نمی دانم کسان دیگری هم این طوری هستند که با یک شعر، یک ترانه، یک کتاب، یک داستان، در لحظه ای دقیقا مناسب، و با حداکثر تاثیر روبرو شوند؟

مواقع زیادی این اتفاق برایم افتاده. بخصوص در مورد رمانهای خوبی که این اواخر خوانده ام. گاه  بلافاصله بعد از خرید کتاب آن را خوانده ام و گاه ماه  ها گذشته و در کتابخانه حضور خود را به رخ کشیده. اما نخوانده ام و نخوانده ام تا زمانی که وقتی می خواندم حس کرده ام این کتاب برای همین لحظه ی زندگی من نوشته، منتشر و در دستانم قرار گرفته است!

    یکی از همین دست کتابها، رمان   "بادبادک باز"  نوشته ی
  "خالد حسینی" بود که مدتها قبل از خرید ِ آن، توصیه به خواندنش شده بودم. اردیبهشت ماه خریدمش. از یک ماه پیش شروع به خواندن کردم! (علیرغم تعجب زیادم که چرا نمی توانم تمامش کنم)  ۲۵ آبان درست در شبی که بار دیگر، لحظات تلخی را از یک ناهمراهی تجربه می کردم؛
چند صفحه ی باقیمانده را به پایان رساندم.*

 کتاب از دوستی بین دو نفر از دو طبقه و مذهب متفاوت در افغانستان می گوید. وهمزمان با بیان داستان زندگی آنها ؛ به تاریخ افغانستان از اواخر سلطنت ظاهر شاه تا به قدرت رسیدن طالبان نیزاشاره می کند.

 دو نفر که از کودکی در کنار هم بزرگ شده اند ویکی حاضر است برای دیگری هر کاری کند...

 آن جا که می گوید  "تو جون بخواه!"  هم کودک دیگر وهم من ِ خواننده با تمام وجودمان می دانیم
 که راست می گوید! و ..... اما آن دیگری بزدلانه،  برای رسیدن به خواسته ی خود و به دست آوردن
  محبت پدر؛ فرار از موقعیت را ترجیح می دهد. و مدتی بعد با ترفندی به خیال خود کلاماجرا را از
  زندگی خود پاک می کند. اما...

 اما باید با کتاب همراه شوید و ببینید که این فرار چه بر سر او و جدانش می آورد.

 ----------------------------------------------------------

 تکمله:

  * تشنه ی گفتن و شنیدن باشی و دیگری تورا به امور واجب تر توجه دهد .
    دیگری کسی باشد که از او پر شده باشی و یک لحظه همراهیش برایت ...
    به دست این دیگری تیشه می دهی تا تورا از بن بکند. راستی او تورا می زند یا خودش را؟

   ۱-  کتاب را که می خوانیم حتما بارها با خودمان نجوا خواهیم کرد که چند بار در زندگی
      مثل امیر یادمان رفته که این رسم دوستی و برادری نیست؟

  ۲- کتاب را که بخوانی خواهی دید؛ یک سینه ی پر درد خاموش در همسایگی ما چه پیشینه ی
    پر وپیمانی داشته و ما سالها از افغانی ها در کشور خودمان موجودات رقت انگیز وحشتناکی
    ساخته ایم.

  ۳- بادبادکهایمان را رها کنیم؛ تا بخشایش به بار نشیند و رنج، جلّ وپلاسش را جمع کند

 - اشکم احرام طواف حرمت می بندد             گرچه از خون دل ریش دمی طاهر نیست
  بسته ی دام وقفس باد چو مرغ وحشی          طایر سدره اگر در طلبت طایر نیست

 - بنده ی پیر خراباتم که لطفش دائمست         ورنه لطف شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست

    ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

                      اینو هم یکی از خوبان فرستاده . شنیدنی ست :

                                           دارد این دل هم خدایی

یا لطیف!          

توغفلت پروانه را
در بادهای بی‌هنگامِ پاييزی نديده‌ای
که بدانی آذرماه
از آوازِ کدام پرنده‌ی تنهايی
اين همه زمستان است!


بيرون خانه يک عده آدمی ايستاده‌اند
سردشان است
می‌گويند
هر کسی از راهِ شب آمده
آمده آينه را به خاطرِ صبح بشکند.


چه غبار غفلتی گرفته اين خواب ناتمام!


من حرفم هنوز ناتمامِ همين ترانه است
پروانه‌های بعدی را بپا
باد می‌آيد
من زود باز خواهم گشت! *

 -------------------------------------------

 * شعر از سید علی صالحی

   - این همه سال، اول آذر آمد و رفت. خوب که چی؟!

   - انگار یکی آدمها رو از لحاظ بودن ونبودنشان تقسیم بندی کرده بود:

    آناني که وقتي هستند هستند، وقتي که نيستند هم نيستند.
    آناني که وقتي هستند نيستند، وقتي که نيستند هم نيستند.
    آناني که وقتي هستند هستند، وقتي که نيستند هم هستند.
    آناني که وقتي هستند نيستند، وقتي که نيستند هستند.

  - چهارمیش رو که معلومه اهلش نیستیم. سومیش رو اگه باشیم، شکر.
   اما اگه سالها  بگذره و ببینی  از  اولی ها ودومی ها بودی؟

- آدمها عوض می شوند و از یاد می برند که این را به دیگران بگویند!

            سالها  دفتر ما  در  گرو  صهبا  بود 
                        رونق میکده از درس و دعای ما بود
                                       نیکی پیر مغان بین که چو ما بد مستان
                                                                  هرچه کردیم، به چشم کرمش زیبا بود (حافظ)
                                                                         خدایا مرا برای خودت اهلی کن
    نوای زیر را هم نوش کنید!

      در حسرت یک نعره ی مستانه بماندم...ویران شود این شهر که میخانه ندارد

 یا لطیف!

رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد
صدلطف چشم داشتم و یک نظر نکرد

سیل سرشک مازدلش کین به درنبرد 
در سنگ خاره قطره ی باران اثر نکرد

یا رب تو  آن  جوان  دلاور  نگاه  دار 
کز تیر  آه گوشه نشینان حذر نکرد

ماهی و مرغ دوش زافغان من نخفت
وان شوخ دیده ببین که سرازخواب برنکرد

میخواستم که میرمش اندرقدم چوشمع
او خود  گذر به ما  چو نسیم سحر نکرد

جانا کدام  سنگ دل  بی کفایتست
کو پیش زخم تیغ تو جان را سپر نکرد

کلک زبان بریده ی حافظ  در انجمن
با کس نگفت  راز  تو تا  ترک سر نکرد

 



---------------------------------------

 تکمله :

   - بدینسان کار دل در پا میفکن!
   - می روی برو ... نمی نشینی با من و دل ؟ منشین...
   - تو نباشی هم لابد امیدی هست
   - با دل تنها هم می شود ...
    - باشه، حرفی نیست.  کاری واجب تر از صحبت های شبانه هم پیدا می کنم!
      دیگه غصه ی چی رو می خوری؟ کاری بهتر از جون گرفتن از کلماتت سراغ نداشتم.
      اینک به حبس ِ نَفَس، بسنده می کنم ...

                                    در آزمون  عشق و  غزل  ثبت نام  شد
                             اما  کسی  به  غیر دلم   امتحان نداد
                               باید   قبول  کرد  خدا  هم  از  ابتدا
                            احساس وعشق رابه کسی رایگان نداد
                                باید   اعتراف  کنم   هیچ  حادثه
                            چون چشم های مست تو ماراتکان نداد

                                                                      الهی وربی من لی غیرک

 یا لطیف!

هفته ی گذشته به شکلهای مختلف، با مفهومی مشترک والفاظی گوناگون، برداشتهای جالبی
از یک اتفاق که تبدیل به معضلی عادی شده، از محیط پیرامونم دریافت کردم!

  پرده اول:              قطار مترو...جوانی نشسته و مشغول حل تمرینهای زبان آموزشگاه است. مرد میانسالی
کنارش . دقایقی بعد توجهم به مکالمه ی آنها جلب شد. مرد به جوان گفت خواندن در حین حرکت قطار به چشمها آسیب می رساند ( خودم هم مشغول خواندن بودم ) جوان کمی این دست و آن دست کرد ، ولی مرد به حرف زدن ادامه داد ... جوان گفت زندگی سرعت زیادی داره، برای گم نکردنش باید از همه ی فرصتها استفاده کنیم. مرد پرسید ازدواج کردی؟ جوان :نه
.... و مرد شروع کرد از پیرمردی با خصوصیات منحصر به فردش گفتن واین که چون دوستت دارم
بهت میگم که بری پیشش! تجریش می شینه بهش "نباتی" می گن.چشم برزخی داره.
و دقیقا می فهمه چیکاره هستی و چه باید بکنی و ...
  
   پرده دوم:                کلاس جزا  ... استاد مشغول تدریس جرم کلاهبرداری... برای بیان مصادیق آن و ذکر صور خاص وسایل متقلبانه که یکی از شرایط جرم کلاهبرداریست، یاد خاطره ای از اقوام می افتد ....
که بعد ۱۵ سال بچه دار نشدن، آنها را به سمت "حاج آقای نباتی" این بار در جنوب شهر،
راهنمایی می کنند ( شعبه پذیری به این جا ها هم سرایت کرده  راستی کدوم اصلیه؟ )
وبعد از توصیه به کارهای عجیب و چندش آور وعدم نتیجه ی مطلوب با ادعای این که دیر اقدام کرده اید
ذهنشان به این که ظن به کلاهبرداری ببرند، معطوف می شود.

   پرده سوم:
                 جلسه ی زنانه... گوینده خانمی جوان ... از فرق بزرگ بنی امیه وبنی عباس، و بی سوادی یکی و درس خوانده بودن دیگری، به ظلم بزرگی که به مذهب شیعه شده گریز می زند
وآن ظلم چیزی نبود جز آوردن فلسفه ی یونان به تشیع!
ودلایل رد فلسفه را این دانستند که اولا:فلسفه می خواهد در هر موردی از جمله وجود خدا بحث کند 
در حالی که اهل بیت توصیه به عدم تعمق در ذات خدا کرده اند.
و دوم : حدیثی از امام حسن عسگری(ع) "علمای آخرالزمان به جهت میل واشتیاقشان به تصوف وفلسفه از بدترین مردمان هستند."
و پنبه ی هرچه عارف را از  ابراهیم ادهم ورابعه گرفته تا مولوی و حافظ و... زد ! و چنین تعبیر کرد که
وقتی اصل را فراموش می کنیم و به دنبال کسی هستیم که چشم برزخی داشته باشد تا گره های
مارا باز کند، انگار که برای روشن کردن یک لامپ از برق کارخانه استفاده کنیم که حاصلش پکیدن است.

-----------------------------------

  تکمله :

 - پرده چهارم... امروز... مادرم دلخور از یک اشتباه دیرینه ی کسی که سالهاست از عواقب رفتارش
   رنج می بریم. که برای رسیدن به آنچه حق خود می پنداریم به کدام درگاه متوسل می شویم؟

- و من آخرش نفهمیدم که اون پیرمرد قراره چه کاری برای این جوان بکنه که دیگه حداقل مجبور به
  پیگیری فراگیری زبان در مترو نباشه. ( تو بگو به تعبیری علم اندوختن ممنوع! )
   ولابد مشکل ازدواجش هم حل بشه!

- و من ندانستم که برای برحذر کردن جوانان جهت به دام نیفتادن در عرفان و تصوفی که از دین دور
  می کند،چه نیازی به انکا ر علم و فلسفه ؟! آن هم با این توجیه که هر علم ومطلبی را نیاز بوده،
  خدا در قرآن آورده است! و ...

- روی بنما و وجود خودم از یاد ببر              خرمن سوختگان را همه گو باد ببر
  سعی نابرده در این راه به جایی نرسی    مزد اگر می طلبی طاعت استاد ببر

                                             حسبنا الله و نعم الوکیل، نعم المولی ونعم النصیر

 یا لطیف!

این روزها از هر چه خواستم بگویم، دیدم گلایه است از زمین و زمان!

خواستم از خجالتهایی* که به جای دیگران می کشم ، بگویم!

با خود گفتم روزی که از پس این دنیا بیاید و من از کرده ی خویش شرمسار باشم را چه کنم؟

خواستم از دوست** گلایه کنم؛ و دوستی دیگر را ثنا گویم!

خنده ام گرفت که هنوز بند این و آن هستم و نشانی را گم کرده ام!

خواستم از میوه های زندگی*** بگویم که چرا مزه اش به مذاقم خوش نمی آید!

یادم آمد که باغبان آن دِرَود که کِشت!

و...

وهزارشک که مستقیم ترین صراط را اگر نصیبم نکند؛

 و آن قدر دور شوم که برای برگشتن، ۴۰ سال دیگر هم کم باشد، چه کنم؟!

-------------------------------------------

تکمله :

 * یکی از بسیار:دخترکی در اتوبوس با پسری آن سوی خط حرف می زد؛ و ده ها گوش او را

    می شنیدند و من هی به جای او آب می شدم ...

 ** پنداشتم به ارزشهایش دل بسته ام؛ اما در نهان، آن ِ دیگرش را می طلبیدم که نبود .

      و آن دیگری بی هیچ ادعایی؛ در بدترین حال ها نکته ای نو در آستین دارد که حال ِ آدم را خوب کند.

     ( تو بخوان "بارش ِسِحر ِ شیرین"  ) وخدایش در همه حال، حافظش باد!

     و خدایا!

      ارني  کسي   بگويد،  که  تو را  نديده  باشد    تو که با مني هميشه، چه جواب لن تراني؟!

  *** در این زمانه، مهربانی ِ مادر به سخت گرفتن است؛ نه سپردن حق انتخابِ راه به فرزندان!

....

    -  و می ترسم این ره که می روم به ترکستان باشد!

         دل بسی خون به کف آورد ولی دیده بریخت       الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود

           یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد           آن که یوسف به زر ناسره بفروخته بود  

                                           خدایا نیازمندِ هدایت به

                                          مستقیم ترین صراط هستم

                                                 رهایم مکن!

 می خواهم به خوابت بیایم

دریچه ی آسمان را نبند!

*

می خواهم برایت بگویم

در ازدحام این دیوارهای سیمانی

درانبوه شاخه های این جنگل

                         گم شده ام.

پنجره ای به رویایم بازکن!

تا دوباره

 جرقه ی زیبای ستاره ها

سیب کامل ماه

و تو را

                      ببینم.

*

می خواهم به خوابت بیایم

ترانه ای برایت بخوانم

                دریچه ی آسمان را نبند!

                     ****************************************

                               به حتم از تمام راه ها عبور خواهم کرد!

       آسمان

       بلندتر از خوابهای نقره ای یَم

       دور است و درخشان

       و شاخه های سیب

                              دورتر.

       *

       من

       پشت این چراغ های قرمز

       از بس مانده ام

                     سبز شده ام، مرد!

       *

       با دستهای سپیدت

       آسمان را ورق بزن

       وسیب سرخی که گفته بودی

                                      به دامنم بینداز

       به حتم

       از تمام راه ها عبور خواهم کرد!

---------------------------------------

 * شعر ها از کتاب "پابرهنه تا ماه" سروده ی "رضا کاظمی" 

 یا لطیف!

                          رخصت بده نفس بکشم در هوای تو

خوب ترین آدم ها بیشتر به دست خودشان می میرند

فقط برای اینکه از بقیه فرار کنند

و آنها که باقی می مانند

هیچ وقت درست درک نمی کنند

که چرا کسی

باید از دست آنها فرار کند

       یا لطیف!

تو بال داشتی

( این را همه می دانستند )

دو بال شبیه فرشته ها.

اگر نه،

چرا بعدِ این همه سال از تو

چهار تکه استخوان، نیم پلاکی نقره،

مشتی خاکستر حتا

              بر زمین نمانده است؟!

------------------------------

 تکمله :

 * شعر از رضا کاظمی

 - امروز :

             دانشکده    طبقه سوم    روبروی دفتر بسیج   راهرو   نور سبز   فانوس   کتاب

             قمقمه   کیسه های شن   دیوارها، بوی راهیان   .......

                   کتاب ها:      "پا برهنه تا ماه"  ،  "فردا برای عاشقی دیر است"

           در زمهریر زمان ها، تو بهترین جان پناهی

                               و در دل تیرگی ها، مانند فانوس راهی

                                            بر من ببخشا که عمری، عطر تو را بو نکردم

                                                              بر من ببخشا که ماندم هر شب به دام گناهی

         یا لطیف!   

      اگر اشکها نبودند، تنهاترین تنهایان در نهان خویش با که نجوا میکردند؟

      اگر اشکها نبودند، چگونه چاه تشنگی ِ ما لبریز می شد؟ 

      اگر اشکها نبودند، عطش ِ نیاز هرگز سیراب نمی شد .

       نیاز ِ

             سوگواران، نیازمندان، غریبی های غریبگان، در راه ماندگان،

            ستمدیدگان، منتظران، امیدواران، توبه کنندگان، مظلومان...

    وهمه ی مظلومان ِ تاریخ، سر بردیواری به بلندای ظلم همه ی تاریخ نهادند و

    آه کشیدند و نیشتری بر زخم خویش زدند تا خونابه ی آن ازچشمهایشان سرریز شود و

   شستشو دهد آنچه از عداوت ظالمان بر جانشان نشسته است.

    اگر اشکها نبودند، واژه ی زلال هرگز معنی نمی شد.

                            هیچ توبه کننده ای پاک نمی شد.

                            هیچ خائفی ایمن نمی شد. 

                           هیچ ستمدیده ای آرام نمی شد.

                          وهیچ دل شکسته ای درمان نمی شد.

  خدایا! اگر اشکها را به چشمان ما ارزانی نداشته بودی؛ روحمان تا ابد عطشناک باقی می ماند.

   خدایا! اشک را آفریدی تا اتش دوزخ را باآن فرو نشانیم . دوزخ درون و دوزخ برون مان را.

   همین است که تو مهربانترین مهربانانی. گرچه آتش را افریدی تا ناخالصان آفریده هایتِ

   در آن ذوب شوند؛

   اما، راهی بس شگفت برای فرار ازآن آتش برای ما قرار دادی.

    اشک، اشک، اشک.

  اگر اشکها نبودند بهشت تو خالی می ماند!

  ای خدا! تو حیرت انگیز ترین آفریدگارانی.   مرحبا !

                                                                    ۸۴/۷/۱۷           

------------------------------------------

 تکمله :

  - دیروزدر میان شلوغ بازارِ دفتر وکاغذ وکتاب؛ این چند خط که در کلاس درس، نوشته شده؛

     پیدا شد که احتمالا متاثر از ماجرای 1شهریور همان سال و  " اگر دیوارها نبودند " ؛ باشد!

  - گفتم در وداع ماه رمضان، که سفره ی مهمانی خدا در حال جمع شدن است؛ بگذارمش.

  - وجمله ای که نمی دانم در کجا خواندمش :

 آنهایی که رفتنشان این قدرت را دارد که چشمهای ما را به اشک بنشانند،

 بسیار کمند!

    ترک درویش مگیر، ار نبود سیم و زرش       در غمت سیم شمار اشک و رخش را زر گیر

                                                   ******

     چه گویمت که سوز درون چه می بینم ؟      ز اشک پرس حکایت که من نیم غمّاز

                                                                                                   ۲۸رمضان۱۴۲۹ 

یا لطیف !

در مورد توهین به مقدسات  و ترانه محسن نامجو و آیاتی از قرآن به همراه ساز ؛ مطلبی را در http://www.malihaneh.parsiblog.com / (وبلاگ ملیحانه ) و سپس در  http://www.modir.parsiblog.com/ (مدیر )   و http://behroozjavanmard.hoqooqdan.com/ 

 و   http://quatorze.blogfa.com/ خواندم ..

 که مرا به خاطرات سالهای دور برد :

 قبل از انقلاب تلویزیون نداشتیم و رادیو هم چند سالی بود که به خانه ی ما راه پیدا کرده بود . رادیویی که از آن جز برنامه ی خردسال و قصه های شب آن زمان چیز زیادی یادم نمی آید . رادیویی که گوشه شکسته ی آن یاد آور روزی بود که توسط برادر بزرگم به خانه آمد و مادرم به نشانه مخالفت با ورود آن ، به زمین کوبیدش .

     اینکه چطور ماندگار شد را یادم نیست . چند ماهی هم بود که تلویزیون کوچکی در اتاق برادرم جا خوش کرده بود و به مدد همان ، تصاویر ورود امام در بهمن 57 را به همراه خانواده دیدیم و بعد از ان بود که این جعبه از متعلقات خانه باقی ماند .

     آن روزها ( روزهای آغازین انقلاب ) برادرم در اعتراض به رفتار مادرم ؛ می گفت منتظر روزهایی باشید که آیات قرآن و اذان را با همراهی ساز و آواز توهمین رادیو و تلویزیون برایتان بخوانند . و کم نبودند موارد آن ودر مواجهه با سوال او که دیدید ؟ چه داشتیم که بگوییم ؟

---------------------------------------------------

تکمله :

 - نقطه آغاز این وضعیت کجاست ؟

 - زمانی که امام راحل با فتوایشان در مورد موسیقی و شطرنج ، انقلاب دیگری را پی ریزی کردند ؛ چونان انقلاب های دیگر خطر انحراف از خط اصلی آن تفکر و اندیشه ی پویا قابل پیش بینی بود .

 - همیشه جریانهایی هستند که از نقطه ی آغاز یک تحول و یک خط مستقیم ؛ بنا بر میل و تفسیرهای فردی خود ؛ منحرف می شوند . و نبود چشمهای تیزبین و آینده نگر به آنان در ترسیم یک زاویه و دور شدن از آن خط اصلی ؛ جسارت و جرات می بخشد .

 - امروز چه کسی هست که نداند در بسیاری از موارد می توان ایجاد و یا رشد سلولهای سرطانی را با پیشگیری و درمان به موقع و کم هزینه ؛ متوقف کرد ؟ قبل از آنکه درد زنگ هشداری نه برای درمان بلکه برای قطع عضو یا ازدست دادن کل پیکره باشد ؟

- با خودم فکر می کنم ، نکند طرح بحثهای حقوقی http://behroozjavanmard.hoqooqdan.com/ ، که مجازات توهین به مقدسات را یاد آوری میکند ؛ نشان از انحراف آن زاویه تا بدان حد می دهد که از پیشگیری و درمان ساده کم هزینه گذشته و کار به جراحی و قطع عضو رسیده باشد ؟

 - با خودم فکر می کنم ؛ نکند اصلاح و بازگشت به مسیر ، نیازمند یک شوک و قربانی شده و قرعه این بار، به نام ِ نامجو خورده است ؟! ( شبیه آن چه که در طرح امنیت اجتماعی ، می بینیم ).

 - نمی دانم چه کسی و با چه تفسیری اول بار این همراهی و ساز و آیات قرآنی را توهین به مقدسات تشخیص داده و زنگ خطر را به صدا در آورده . اما میدانم که این اولین بار نیست که چنین اتفاقی می افتد .

 - البته قصد تطهیر نامجو و امثال او را ندارم . چرا که از انگیزه و نیت او بی خبرم و اینها خود معلول و زاده ی چشم پوشیها و اغماض های بیجای متولیان امر موسیقی هستند . و راه حل اساسی رفع مشکل، رفع علت است نه معلول .

 - اگر نبود نادیده گرفتنهای انحراف از نقطه ی آغازین ؛ نیازی به ایجاد شوک و درمان و هزینه ی سنگین برای این درد نبود

 -هر کسی از رنگ گفتاری بدین ره کی رسد...درد باید مرد سوز و مرد باید گام زن ( سنایی )

                                     خدایا نیازمند هدایت به مستقیم ترین مسیر هستیم

-------------------------------------------

بعد نوشت :

                 نظرات عزیزان

                عذرخواهی نامجو !
        

               برادر محسن نامجو: اتهام توهين به قرآن، فراتر از توان نامجو است

                            ای آرزوی اولین گام ِ رسیدن
                         بر جاده‌های بی‌سرانجام ِ رسیدن

                                   كار جهان جز بر مدار آرزو نیست
                                  با این همه دل‌های ناكام ِ رسیدن

                 كی می‌شود روشن به رویت چشم من، كی؟
                         وقتِ گل نی بود هنگام ِ رسیدن؟

                                  دل در خیال رفتن و من فكر ماندن
                                او پخته‌ی راه است و من خام ِ رسیدن

                   بر خامی‌ام نام ِ تمامی می‌گذارم
                   بر رخوت درماندگی نام ِ رسیدن

                               هرچه دویدم جاده از من پیش‌تر بود
                              پیچیده در راه است ابهام ِ رسیدن

               از آن كبوترهای بی‌پروا كه رفتند
              یك مشت پر جا مانده بر بام ِ رسیدن

                          ای كالِ دور از دسترس! ای شعر تازه!
                           می‌چینمت اما به هنگام ِ رسیدن

                                           ***************

 یا ارحم الراحمین !

  وقتی متبرک می شدند سندشان به نامتان زده شده بود .

   حالابه نیت ۲ امضا از ۴۰  مومن می گذارمشان کنار آخرین لباس ! ( آخه دور ریختنی نیستند )

   خبر دار شوید حکما ً نماز شب اول را که برایم می خوانید ؟!

   بقیه اش را هم می شود ...

--------------

 تکمله :

  -  ای تو قانون عبارتهای من ! قطب نمای واژه هایم به سمت سکوتت نشانه رفته  ؛

      بیشتر از کلامت به آن خو کرده ام !

  -  " ماهی،  قلاب کسی را می گیرد که بخواهد ش ! "

  -  دل از کرشمه ی ساقی به شکر بود ولی        زنامساعدی بختش اندکی گله بود ( حافظ )

  -  هر چه در این پرده نشانت دهند             گر نپذیری به از آنت دهند  ( نظامی )

 انگار
این سالها که می گذرد
چندان که لازم است
دیوانه نیستم
احساس می کنم که پس از مرگ
عاقبت
یک روز
دیوانه می شوم !

                                                                                      "  الهی و ربی من لی غیرک "

   الهی !               

 یک دل سیر او می خواهم ، حتی حالا که این همه دلم سوخت !

۳۰ دقیقه به اذان صبح مانده و من یک دل سیر اشک می خواهم

گفت :  << فقط مناجات ! و خسته ام از خیلیها ! و ... >>

   بی خودی را نیازمودم  با او بودن را نچشیدم

 برف می خواهد ، آبی می خواهد ، باران می خواهد ، دریا می خواهد ، یوسف می خواهد ،

زلیخا می خواهد ، سکوت می خواهد ، فریاد می خواهد ، ناله می خواهد ، ضجه می خواهد ،

تشنگی می خواهد ،

امان نامه می خواهد ، صدا می خواهد ، بیابان می خواهد ، غربت می خواهد ، شیفتگی می خواهد ،

داغ می خواهد ، بهانه می خواهد ، دیوانگی می خواهد ، بی قراری می خواهد ، شراب می خواهد ، ساقی می خواهد ، نگاه می خواهد ....

دلم بند می خواهد ، بندگی می خواهد ، خدایا هر جا نشینش مکن !

--------------------------------

  - به صدر مصطبه بنشین و ساغر می نوش      که این قدر زجهان کسب مال و جاهت بس 

  -   فضول نفس حکایت بسی کند ساقی             تو کار خود مده از دست و می به ساغر کن

                                                                                              ۴ بامداد جمعه ۴ مرداد

                                              " الهی و ربی من لی غیرک "

                گر تیغ بارد در کوی آن ماه

                           گردن نهادیم ، الحـــــــکم لله

                                    آیین تقوی ما نیز دانــــــــــــیم

                                              لیکن چه چاره با بخت گمراه ؟

    کدام بیشتر حیرت زده ات می کند ؟

عصیان فرزندی برپدر– پیامبر صالح – ش؟۱ یا پرورش پیامبری در سرای عصیانگری ظالم؟ ۲ در احوالات اطرافیانت که دقیق شوی ؛ بسیار می یابیشان . نه لزوما پیامبر یا زاده ی پیامبر .

 و باز هم می رسی به همان عنایت و نظر حضرت دوست .

 و می اندیشم چه خسرانی بالاتر از رها کردن انسان به حال خود .

 خدایا ! در همه حال هیچیم و ناچیز ؛ اما اگر رهایمان کنی هیچ ترینیم .

 چه اندوهبار است عزم رستن از انانیت کنی و تازه بفهمی چه بسیارند راحوله هایت و

 چه دشوار است دل کندن از دنیایت ! حتی اگر بخواهی !!!!! خوشا در جوانی یافتن و رستن .

 این روزهایم از آن جهت سخت می گذرد که احساس می کنم ؛ فرصت ها ، کسانی که می شد

 باشند  و نیستند ،خودی که نباید باشد و هست ؛ همه را باخته ام .

 خدایا ! آثار تقصیرهای جبران ناشدنی را هم پاک می کنی ؟

---------------------------------------

  ۱ -  نوح به پروردگا رش عرض کرد : " پروردگارم ! پسرم از خاندان من است ؛ و وعده ی

تو ( در مورد نجات خاندانم ) حق  است . و تو از همه ی حکم کنندگان برتری ! "

فرمود: "  ای نوح ! او از اهل تو نیست! او عمل غیر صالحی است]=فرد ناشایسته ای است [ !

پس ، آنچه را از آن آگاه نیستی ، از من مخواه ! ... " ( آیات ۴۵ و ۴۶ سوره هود )

 ۲ -  ما به مادرموسی الهام کردیم که :  اورا شیرده ، و هنگامی که بر او ترسیدی ، وی را در دریا ( ی نیل )بیفکن ؛ و نترس و غمگین مباش ، که ما اورا از رسولان قرار می دهیم!

 "خاندان فرعون او را از آب گرفتند ، تا سرانجام دشمن آنان و مایه اندوهشان گردد..."

  ( آیات ۷ و ۸ سوره قصص)

 ۳-  کلید رستن از خود ، عشق است یا بندگی ؟ ( ادامه مطلب )

       یا لطیف !

                     عشق از اول چرا خونی بود ؟

                                           تا گریزد هر که بیرونی بود

---------------------------------------

یا رفیق !

  - ماه رجب آمد و ما مشق بندگی می کنیم تا صنم پرست نشویم .

 - مباد که رفاقتمان ، گرفتاریمان ، ناراحتیمان برای دوستی های دنیا باشد . 

        - خدایا !

                       رحم  کن

                                  بر کسی که بندگان به او رحم نمی کنند

                       و رو کن

                                به سوی کسی که سرزمین ها از او روی می گردانند  !

          خدایا ! ما را به بندگی و به دوستی بپذیر  

     -------------------------

 پی نوشت !

 - عزیزی بیت بالا رو اینجور برام نوشتند :

            عشق از اول سرکش و خونی بود

                                                  تا گریزد  هر که  بیرونی  بود         

   - این پست در حقیقت متاثر از کتاب " بیوتن "   است که

 خواندن آن چند روز پیش به پایان رسید . و این بیت را همانطوری که نوشتم از آنجا نقل کردم .

 -  دلم میخواد در باره ی کتاب بنویسم . اما باید بگونه ای باشد که اگر کسی خواست آن را بخواند

لذت درگیر شدن با فضای کتاب را از دست ندهد .شاید در پستی دیگر نوشتم .

                                          در پناه حضرت دوست که هر خیری می رسد از اوست 

  ---------------------------------------------------------------------

بعد نوشت

لینکهای مرتبط  :

یخ چال ذهنت را به برق ِ فهم ِ حیات ِ دنیا که لعب است و لهو بزن !

روایت انسان آخرالزمانی!

یا لطیف !

روزی ، گفت : "وقتی پی ام نمی دی ، سلام نمی کنی و ... یعنی حالت خوبه دیگه "

(  مفهوم مخالفش* : هر وقت به من سلام کنی و بخوای گفتگورا ادامه بدی ، معنیش اینه که

حالت خوب نیست )

و من ماه ها و ماه ها ست  ، وقتهایی که :

  -  حالم خوب بوده ، حالم بد بوده ، حالم نه خوب بوده است و نه بد  - و  همه ی این

حال ها ! را که دلم می خواسته با او حرف بزنم؛ با هم جمع کرده و در هم ضرب کرده ام؛

 و به گفتگوی " آن لاین " نپرداخته ام ؛تا در اندیشه ی او حالم خوب ِ خوب باشد .

      پس من توانسته ام حال خوبم را به توان ِ  n برسانم  .

  عین عدالت است ، نه ؟ 

 عادلانه ترش این است که n  را هر چه بخواهی می توانی بگذاری .

 آنقدر بالا تا سرت به آسمان برسد، و آنقدر منفی که کسر ِ کسر ِ کسری از خودت را

 روی زمین هم نتوانی پیدا کنی.

-------------------------------------------

 تکمله :

  *  مفهوم مخالف  گرفتن از جملات ، یک اصطلاح  ِ حقوقی ست .

  -  به زعم تو هر روز روز مادر است ! و  گذاشتی هر روزش را و حال خوبش را

به توان ِ n برساند . روزها سپری شد ( روزهای هر روز مادر ) و تو هرگز

نفهمیدی   n صعود کرد یا سقوط .

مهم این بود که به هر حال ، حال خوبش به توان ِ n رسیده . و این عین عدالت

 در حق مادری ست که هر روز ، روز ِ اوست .

  -  این نوشتار ، گلایه ، درد دل و حتی رنج واره هم نبود . ندانستن ِ دلایل ِ ارزش مدارانه

 ی ِ مبتنی بر اصول اعتقادی  ِِچنین بی خبری هم نبود .

صرفا گزارشی از یک زاویه از هزاران زاویه روزهای یک مادر بود . 

     تو چه رازی که به هر شیوه تو را می جویم

     تازه می یابم و بازت اثری پیدا نیست

     این که پیوست به هر رود که دریا باشد

     از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست

     من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم

    این تو هستی که سزاوار تو باز اینها نیست

                                       در پناه حضرت دوست که هر خیری می رسد از اوست 

پنجره را می گشایم

                از همه سویی

باد می آید

باد می گوید : پنجره را ببند .

.......

"بیهوده گریستن ؟"

" از بیهودگیست ! "

" زیستن جز گریستن نیست . "

فریاد باد

      آهسته گفت :

       " دیوان می گویند

                  ما

                انسان بودیم

انسان !

ما یگانه بودیم

با خورشید ، همخانه بودیم

.........

با خدا بودیم

ناخدا بودیم

بی خدا

 جدا ،

   شدیم .

از خورشید ها رها شدیم

دام ها شدیم و دانه ها

آتش و آب

        بیداری و خواب ....

فریاد باد گفت :

          " اما دیوانند

                 دیوانگانند ! "

گفتم :

      " دیوانه ای ، نمی دانی

دیوانگان

          با ما یگانه گانند . "

........

بر راه شب کسی را دیدم

                          بی راه .

می خواستم که راهش بنمایم

اما ابر

        ماه روشن را

                       پنهان کرد .

باد گفت :

     " راهی نیست

                دیگر

                نیست راهی

                         نیست .... "

گفتم :

" راه هست

  ماه نیست

و از رهگذران نیست جز یک تن

بشر نیست و در چاهست

ناشکیب و مرگ اومند

پهلوان دستان کو

تا رهاندش از بند ؟

القصه -هر چه می گفتم با باد

باد

پاسخی می داد .

می گفتمش :

" گمگشته ی کنعان چه می گویی که باز آمد ؟ "

می گفت :

 " عریان باز آمد

             بی پیرهن باز آمد

از عشق گریخت

                 پیمانی گسیخت

گریانی رفت و گریان تری باز آمد "

" و از فرهاد ؟ "

" از بیداد می گویی

از جهان پیر بی بنیاد . "

و می گفتم :

" چه می گویی که می گویند لیلی بود و مجنونی ؟ "

نگاهی کرد :

" می گویند و می دانی ، پریشان گوی بسیارند

بسیارند این بسیار گویان فریب آمیز ! "

می گفتم :

" تو فریادی

          تو بادی

              تو دروغی ! "

گفتم و گفتم

آنقدر گفتم

       که ناگه ، باد

های های گریه را سر داد .

از جهان زندگان آسود

بادی بود .

....

....

.....

  یا لطیف !

  بعضی وقتها که فکر می کنیم همدیگر را نمی شناسیم ؛ برای کشف دیگری تلاش بیشتری می کنیم .

اما زمانی که قاضی می شویم و مهر شناخت و حکم بر رابطه یا فردی می گذاریم ؛ راه را برای برون رفت از ذهنیت نابجای تثبیت شده مان می بندیم ...

                                گاهی لازم است با آشنایانت ، غریبگی کنی .

 برشی از یک  گفتگو میان دو غریبه  !

( 7/14/2007  04:21:17 )     

.......

-  او :  به قول علامه حسن زاده آ ملی : دنیا مثل کارخونه ی چاقو سازیه ؛ تاریکی یه که چیزی توش دیده نمیشه

           حالا چه جوری اونجا تو راه میری ؟

          خیلی مراقب ، برای هر قدمت نگرانی ، برای حرکت اندامت مراقبی

           دنیا هم اینجوریه

           حالا با لحاظ همه ی اینها ؛ باید تا اونجایی که خدا بهمون داده ؛ چه نیروی جسمی و فکری و ... به بندگانش کمک کنیم  . دستگیری کنیم ، که اونم از ما دست بگیره

..........

-  او :  شیخ بهایی یه شعری داره ... کلی کار رو می شمره  که ...

            ازمدینه تا به کعبه پای پیاده رفتم

            ......

            همه ی کارهای سخت رو می گه   ؛ آخرش می گه

           به خدا که هیچ کس را ثمر آنقدر نباشد      که به روی نا امیدی در بسته باز کردن

.......

.......

.......

-  من :  تنفر رو لمس کردی ؟

            از بودنش مطمئن شدی ؟

-  او :  از بودن چی ؟

-  من :  تنفر از تو ( تُ ) تو ( توو) وجود اون فرد

-  او :  خیلی سخته

             خیلی

             اما ارزشش رو داره

-  من :  از بودنش مطمئن شدی ؟

-  او :  اینکه نگذاری یکی سقوط کنه توی رویاهای خودش

             اینکه بگذاری وقتی پرواز عشق،عشق حقیقی رو آموخت بپره و پرواز کنه

              نه با هوس کودکانه ی عشق خام مجازی ؛ بپره و با مخ به زمین بخوره

......

......

......

-  او :  نردبان هاي اين جهان ما و مني است        عاقبت اين نردبان افتادني است

             استخوانش سخت تر خواهد شكست              ابله آنكس كه بالاتر نشست

.....

.......

.......

-  او :  همه آدمهايي كه من باهاشون مراوده و حتي مكالمه و نه اصلا! مواجهه دارم ؛

يك استادن براي من

           چون مسلما چيزي هست كه بتونم ياد بگيرم ازشون

           بعضيها درياي وجودشون انقدر عميقه كه هرچي غوص كني! نهايت نداره

           و اگه بي گدار! به آب زده باشي غرق ميشي!

           و بعضيها انقد تنك كه نا آزموده بخواي شيرجه بزني تو بحرشون! سرت به كفش ميخوره

           شايدم خونريزي كنه

-  من :   امضا لطفا

-         او :  عشق شبنميه كه ميشه توش شيرجه زد

              و شايد توش غرق شد

              فکر کن

-         من :  ..... 

-  او :  نگفتم كه در و ديوارو نگاه كني

-  من :  فکر کردن رو چه جوری نشون می دی ؟

-  او :  به سختی

       .......

-  من :  پس یا شیرجه می زنی سرت به تهش می خوره یا توش غرق می شی ؟؟؟؟؟؟؟

-  او :  کجا ؟ تو دریای کی ؟

-  من :  تو شبنمه ...

-  من :  پس کجا شنا می کنی ؟

-  او :  این استثنا ءً بستگی به خودت داره

             هر چقدر عمیق تر باشی بیشتر غرق می شی

-  من :  غرق در وجوده پس

            غرق در فنا نیست

-  او :  نه

            وجود وسیله هست  . مرکبه . مقصد نیست

-  من :  به سوی ؟

-  او :  حضرت عشق

-  من :  اگر اجازه دهد

            اجازه را اختیار می ده یا جبر ؟

-  او :  قضا مقرر کرده به اختیار انتخاب کنی

-  من :  حضرت عشق تا نکشد ؛ هیچ کششی نخواهد بود

........

-  او :  برای من از هر چیز مهم تر فکر آدمهاست

-  من :   ؟

-  او :  خیلی مهمه

          و نت جاییه که دقیقا مواجهی باهاش

......

......

......

-  من :  از این بحر پر فتنه باید بر حذر بود

            شیطان برای مشروع  نشون دادن خودش راههای ظریفی رو ابداع می کنه

-  او :   امضا

-  من :  همینم جمله ی خودشه

-  او :  خوب صحبت میکنی

            كاش بتونيم خوب عمل كنيم

-  من :  ....

-  او :  لب وا نچین

-  من :  همینم جمله ی خودشه

-  او :  از ته دل گفتم

            قرار نیست همه ی حرفها از خود باشه

            ما خواسته یا ناخواسته  ؛ دانسته یا نادانسته

            سخنگوي درد هاي ديگرانيم

            ما فقط رازگوي عيانه نهفته ايشانيم

........

........

........

-         او :  پرواز را بیاموز . بال پرواز دلت چیست ؟

-         من :  ندارمش ؛ و نمی گویمش ؛ راز من و اوست .

              فعلا شکستنش .  گفتن از سر بسازش .

              دارم ....

-  او :  این را بساز ؛ خود را هم بساز . که ایام غم پایان پذیرد  

-           و غم خور ! که نوش قوتیست در این ظلمت آباد برهوت

-  من :  غم خور !

-  او :  غمخواري بد نيست

           غم خوردن دل رو بسط ميده

          غم خوردن بالاي دلتو رشد ميدن

....... 

          قوت غالب عشق غم است

-  من :  سخته ؛ هی خودت بخوای بری بخوری به سنگ . دوباره برگردی

           راهی که آدمها توش قرار می گیرند به اختیار خودشون نیست ؛ سنگلاخی یا همواریش

           کاش غمهای ما بالای دلمون رو رشد بده

-  او :  درسته اما نتيجش هم هيچوقت يك نيست

          شاید از راه اسفالت بشه زودتر رسید

          اما مقصد همون مقصده؟

          آيا رسيدن همان رسيدنه؟ 

-  من :  نه ؛ مسلمه که چگونه رسیدنش مهمتره 

-  او :  همیشه بهترین مسیر راحت ترین مسیر نبوده

...........

( 7/14/2007  05:37:57 )                                                                       (  تیر 86   )

----------------------------------------------

تکمله  !

-تو کامپیوتر  یه فایل   با عنوان جملات امضایی آرشیو شده بود ؛ داشتم می دیدم ...  که  قسمتی از اونها رو در بالا خوندین .

-  تو این  گفتگو " من "  مخاطبم را می شناسم ( در دنیای واقع ) ؛ اما " او" ، " من " رو نمیشناسه  .

- شاید کمی ظالمانه بود . اما سر خوشی ِ بخشیده شدن ....

-  غمهاچه جوری بالای دل رو رشد میدن ؟  چه غمهایی ؟

          الهی ! اگر عنایت تو دست ما را نگیرد ؛ از چهل ها چله ی ما هم کاری بر نیاید .

یا لطیف !

   -  خوب نیست که نمی توانیم زندگیمان را در یک خط تعریف کنیم ؟ که نمی توانیم آن را پیش بینی کنیم ؟

 زندگی راحت و بدون رنج شاید مال آدمهایی باشد که :

 یا زیاد می دانند ، و حالشان با این باور توام است که هستی با همه ی چند و چونش ، حاصل فیض بخشی ِ مطلق ِ خالق هستی است ...

 و یا هیچ نمی دانند ...

 و رنج تو از همین جا شروع می شود ... اگر حتی کمی دانستی ، و کمی دیدی ، و کمی ...دیگر راه برگشت نداری . باید بهای آنچه دیده ای و آنچه دانسته ای را بپردازی .

نمایش زندگی نیز از همان جایی شروع می شود که در مقابل آنچه به دست می آوری ، چیزی ( چیزهایی ) را  از دست می دهی .

غیر قابل پیش بینی بودن زندگی هم این که ، ما میزان سنجش این کم و زیاد شدن ها را در دست نداریم ، و نمی دانیم  کجا کم می شویم و کجا زیاد .

---------------

تکمله !

 - برای با نام و بی نشانی که این روزهایش ...

 -  وقتی مسیر داناییمان این همه کند پیش می رود ، لابد آرزو می کنیم که جای همان باشیم که هیچ نمی داند .

 - چه می دانم ! لابد خدایی که هنوز به این بشر امید دارد ، " و نفخت فیه ... " را چشم روشنی خلقتش قرار داده ، بهتر می داند که اگر به همو امید داشته باشیم ، رهایمان نمی کند .

چه فرقی می کند

کجا و کی ... !

وقتی که طاقتِ شنیدنِِ ِ هیچ خط و خبر خاصی در تو نیست

دیگر باد برای خودش

سایه برای خودش

و آب ، و عصر، و پرنده

رفته از خوابِ درخت و اشتیاقِ ِ آشیانه ، دور!

کاری به کار شما ندارم

تکلیف این شب ِ اصلا از ستاره خسته

که روشن است .

من با خودم

به همین شکل ساده از چیزی که زندگی ست

سخن می گویم .

می گویم صبوری

 خواهر دخیل بسته ی خاموشان است

...

...

از خودشان بپرسید

خواهران دخیل بسته ی این همه خاموش

دیدگان دریا را

در چند پیاله از گریه های من شسته اند .

اصلا نپرس

فرقی نمی کند !

......

تکمله !

*شعر از سید علی صالحی

-این روزها نمی دانم با واژه هایی که متقلبانه در زندگیم سرک می کشند ؛ چه کنم !

-هنوز بلد نشده ام شوخی ها را جدی بگیرم و هرگز یاد نمی گیرم بی خیال شوم آن چه را که جدی جدی ، دارند زندگی می شوند .

-و انگار تصمیمات جدی فقط در خیال جا خوش کرده اند ...

-و ...

باد نمی پرسد  در می زند

می پیچد بر در  سر می زند

                        من ولی از باد پریشان ترم

                        نبضم با کوبه ی در می زند

                                               حبس سکوتم پر از آواز هیس

                                               ساز مرا مرگ مگر می زند

 .....

----------

تکمله !

برای عزیزی که از این عکس می ترسد :

این روزها سنگی روی سینه ام گذاشته اند و می گویند نفَس بکش !

این سنگ را نمی خواهم بردارم اما گویا نمی توانم!

و این عکس حدیث نفس ِ  «من »  و «آن سنگ و سکوت و نَفَس و ناتوانایی هایم» است .

   خدایا! بهانه های مرا از من بگیر .

  بهانه ی نبودن آفتاب و کسوف همیشگیش !

  خدایا !  امتحان تو هر چه بزرگ ، و انتخاب من هر چه بزرگتر ، من ِ انسان به تحسین سزاوارتر .

  خدایا  ! آفتاب که همیشه بر من می تابد ،

  و لطف تو که بر همه ی بندگانت جاریست .

 مرا لایق انتخابهای درست و بزرگ گردان . آنچه که از جانشین تو بر زمین شایسته است .

-----------------------------

تکمله :

گاه حتی انتخاب بین تماس گرفتن یا نگرفتن با عزیزانت ، و جویای احوالشان شدن یا نشدن ، 

 می تواند ...

گاه  باید بین " دلتنگ ماندن "  و   " صدای ناموزون بودن در  خلوت کسانت "   انتخاب کنی !

گاه باید بفهمی که کسانت نیز حق دارند برای لحظاتشان انتخاب خودشان را داشته باشند .

 وگاه تر های بسیار دیگر ...

                     و مرا به گاه تر های بزرگ دچار ساز ای چاره ساز !

                 و فهم انتخاب درست در آن لحظه های دچار !

 ز اسم گذاشتن رو رابطه ها می ترسم !  

داستان آن سقا و دو کوزه اش را شنید ه ای ؟

 " کوزه ای سالم که بی کم وکاست آب را به مقصد می رساند و دیگری که با وجود ترکی که داشت ،

شرمنده از کار نیمه اش  !

اما روزی سقا گلهای کنار جاده ی مسیر رفتنشان را به او نشان داد و گفت :

ببین اگر ترک تو نبود این زیبایی هرگز به وجود نمی آمد . "

این را داشته باشید تا بگویم

وامروز  با خواندن مطلبی در وبلاگ تهانی  گویا همون تلنگر که  خیلی وقتا بی آنکه بخواهیم کار خودش را می کند  ، همون نهانی ترین خواسته را پیش چشمم به رخ کشید

وقتی که نهم دی بعد مدتها کلنجار رفتن  عاقبت من نیز در این سرا پنجره ای گشودم  گمان می کردم برای یاد گرفتن و یاری خواستن از دیگران است تا پاسخ سوالهای  همیشه بی جواب را بجویم

اما  گویا تمامش  طلب نگاه او بود

همو که با یک عتابش شکستم و هر چه  از پنجره ی باز این جا به تماشا گذاشته بودم را پنهان کردم

و اما در رهگذر این فرو ریختن ؛ به ناچار نیوش شبانه ی  ناب عزیزی را  که با من راهنشین در اولین گشودن این پنجره همراه شده بود به  صندوقچه ی دل سپردم  :

نویسنده: سلام علیکم

یکشنبه 9 دی1386 ساعت: 4:13

و قراری گذاشتم که در اولین سالگرد!  این آغاز می گذارمش

اما به خود گفتم آخر ای بنده ی خدا  این همه امید به زنده بودنی چنین طولانی چگونه در وهم تو گنجید  که چنین تاخیری را روا داشتیش ؟!

 دوباره آن را می گذارم تا یادم بماند که شاید ما  را بهر آن کارنهان دیگر آفریده باشند  که فقط وقتی به کناره ها بنگریم می یابیمشان !

بادا که چنین باشد !

--------------------------------------------------------------

نویسنده: عطیه

یکشنبه 9 دی1386 ساعت: 3:37

"شمردن بلد نیستم
دوست داشتن بلدم
و گاهی شده
یکی را دو بار دوست داشته باشم
دو نفر را یک جا
چه کار می شود کرد؟
دوست داشتن بلدم
شمردن بلد نیستم."
موفق باشید

وب سایت

                         چشمه با ماهی و یک آیینه بود .

                    سیل ماهی را برد .

                   چشمه اشکش خشکید .

                   ماند با آیینه صدها حسرت .

                   باید از اشک بخواهم مددی .

                   باید از آیینه یاری خواهم .

                   ساعت ها ...

                   اشک و آیینه و من .

                   آه امیدی هست

                              که جوابی باشد .

            بلکه آن الله تـو لبّــیـک مـاسـت         وان نیاز و سوز و دردت پیک ماست

          نی تو را در کـار من آ ورده ام ؟       نی که من مشغـول ذکرت آورده ام ؟

          حیـله ها و چاره جویـی هـای تو         جـذب مـا بــوده گـشـاد پـای تـــــــو

          درد عشق تو کمند لطف ماست         زیـر هـر یـا ربّ تو لـبّـــیـک ماسـت